Lelystad

John Bos: 'Druk op wachtlijsten baart zorgen'

Door Kees Bakker op dinsdag 9 oktober 2018 17:17
  • John Bos maakt zich zorgen. © Kees Bakker

pinterestmail

Lelystad - John Bos viert dit jaar zijn 5-jarig jubileum als bestuurder van Woonzorg Flevoland, in het jaar dat Woonzorg Flevoland haar 20ste verjaardag viert. En ofschoon zijn blik altijd vol optimisme op de toekomst is gericht, zijn er ook zorgen. Over oplopende wachtlijsten, personeelstekort in de zorg en dreigend personeelstekort in de thuiszorg.

Woonzorg Flevoland biedt een breed pakket aan zorg voor ouderen in Almere en Lelystad, met thuiszorg, kleinere zorglocaties en in Lelystad een viertal woonzorglocaties, waaronder de verpleeghuizen Hanzeborg en De Uiterton. Het is een wereld die bol staat van enthousiaste, gedreven medewerkers, mensen met hart voor de mensen die van hun zorg afhankelijk zijn. Maar die zorg staat wel continu onder druk.

Wachtlijsten

‘Eén van de dingen die mij zorgen baart, is de voortdurende druk op wachtlijsten voor het verpleeghuis,’ zegt Bos. ‘Het beleid van de zorg vandaag de dag is er op gericht mensen zo lang mogelijk zelfstandig thuis te laten wonen. Je kunt je afvragen of mensen dat altijd willen en of het goed voor hen is. Maar los daarvan: er gaat vaak al een heleboel aan vooraf voor ouderen en hun sociale omgeving besluiten dat het zo niet langer kan en dat er naar een verpleeghuis moet worden gekeken. Dat levert bij familie en mantelzorgers schrijnende situaties op, elke dag, zeker als daar dan ook nog eens wachtlijsten zijn. Echt, ik kan voorbeelden geven van iemand die aan het dementeren is en liefdevol verzorgd wordt door familie. Maar het is soms pappen en nathouden, en als het dan echt niet meer gaat, is het hartverscheurend als er op dat moment gewoon geen plek is in een verpleeghuis.’

Locaties

Het probleem in Lelystad is een gebrek aan locaties. ‘Wij hebben twee verpleeghuizen, Coloriet heeft er twee. We hebben ook kleinschalige locaties. De druk is groot. We hebben wel plannen voor meer locaties, ook en juist voor kleinschalige zorg, maar het proces om daar te komen duurt lang. Te lang. We hadden bijvoorbeeld plannen voor zorgappartementen in één van de leegstaande kantoorpanden in het Lelycentre, bij De Uiterton. Die waren eigenlijk bestemd voor mensen die nog niet zoveel zorg nodig hadden, maar wel dichtbij een zorgvoorziening willen wonen. Maar doordat de procedures lang duren, stroomt deze wachtlijst nu al vol met mensen die wel veel zorg nodig hebben. Dat betekent dat de aanvankelijke doelgroep niet aan de bak komt in Lelystad.’

Dubbele vergrijzing

Het is een probleem dat volgens Bos alleen maar groter zal worden. ‘Je hebt in Lelystad te maken met een dubbele vergrijzing. Aan de ene kant worden mensen steeds ouder. Dat is de vergrijzing die overal in Nederland optreedt. Maar daarnaast zijn er een hoop mensen die op latere leeftijd dichter bij hun kinderen gaan wonen en naar Lelystad verhuizen. Dat is echt een aanzienlijke groep. Ook die groep zal op een gegeven moment zorg nodig hebben.’

[De tekst gaat verder na de foto]

  • gallerij afbeelding

    John Bos. © Kees Bakker

 

Lange weg

Bos hoopt op hulp van de lokale politiek, want die is nodig bij het vinden en geschikt maken van alternatieve locaties. ‘We hebben daar concrete plannen voor, maar het duurt twee jaar voor die door de molen zijn. En soms wijst de gemeente of de politiek potentiële locaties ook af. Dat zorgt voor een enorme vertraging. Ik hoop echt dat we hierin samen stappen kunnen zetten, want dat is hard nodig. De tijd dringt, zeker voor onze doelgroep.’

Samenwerken

Het voorbeeld van de zorgappartementen bij het Lelycentre is er één van hoe het kan en zou moeten. ‘Daar vallen de gemeente en de gemeenteraad enorm om te prijzen, want zij hebben daarvoor ingestemd met een lening met gemeentegarantie, zodat we daar aan de slag kunnen. Wij hebben het geld en de kunde niet om voormalige kantoorlocaties te kopen en om te bouwen, we zijn geen projectontwikkelaar. We moeten het dus in samenwerking doen met ontwikkelaars en de gemeente.’

Bos denkt daarbij aan het ombouwen van leegstaande kantoorpanden tot zorgappartementen. ‘Of een school die leeg komt te staan. Dat zijn prima kansen, omdat je daar ook vaak gemeenschappelijke ruimtes voor bewoners kunt creëren. Zo’n gebouw is vaak makkelijk te verbouwen en heeft ook een buitenruimte waar je iets mee kan doen. Maar dat kan niet zonder hulp van de gemeente. Want daar zijn wel bestemmingsplanwijzigingen voor nodig. En als er dan eenmaal zo’n locatie is gevonden, hoop ik dat de gemeente en politiek ook meewerken aan een snelle besluitvorming.’

Personeel

Bos heeft ook zorgen over het personeelstekort, dat zich voordoet in de verpleeghuizen en eveneens dreigt voor de thuiszorg. ‘Ik steek echt mijn handen in het vuur voor onze medewerkers. Die kiezen altijd voor degene die zorg nodig heeft. Dat is echt ongelooflijk om te zien. Ze kijken altijd naar wat wel kan, niet naar wat niet kan. Maar net als mantelzorgers lopen zij zichzelf ook wel eens voorbij.’

Er moet dus meer personeel komen, maar ook dat is een kwestie van geduld. ‘Het duurt nu eenmaal een tijd voor mensen zijn opgeleid en werken in de zorg is ook niet per sé populair. Het loon is matig en de werkdruk is hoog. Dat betekent ook dat we creatief moeten zijn. Door bijvoorbeeld op allerlei gebieden te werken met vrijwilligers. Door mede daarmee te investeren in het welzijn van de ouderen. Door mensen met een lichtere zorgvraag op een andere manier te ondersteunen, bijvoorbeeld met bewegingstherapie. En natuurlijk proberen we daarnaast jongeren te interesseren voor een carrière in de zorg. Maar ook dat vraagt veel van het huidige personeel, in de begeleiding van stagiaires bijvoorbeeld. En nogmaals: het salaris is niet geweldig. Ik ondersteun dan ook van harte de acties van werknemers bij de politie, het onderwijs en de zorg in hun roep om een beter loon.’

Thuiszorg

‘Ook de thuiszorg staat onder druk. De financiering is daar veel minder goed geregeld. Het is ook lastiger te organiseren, want iedereen wil op hetzelfde moment zorg. Er is tijdsdruk, waardoor er steeds minder tijd is voor menselijk contact. En dat is nou in veel gevallen juist zo belangrijk! En dan heb je nog de uitgestrektheid in Lelystad: de afstanden die we moeten afleggen van de ene naar de andere cliënt zijn groot.’

‘Thuis blijven wonen, ook als je steeds meer zorg nodig hebt, zou een keuze moeten zijn. Dat is nu niet altijd zo, want de tijdsgeest is mensen zo lang mogelijk zelfstandig te laten wonen. Dat levert een grote druk op, bij die mensen zelf, maar ook bij hun mantelzorgers. Het zijn echt hele ingewikkelde kwesties. Je ziet bij mantelzorgers vaak opluchting als een ouder in een verpleeghuis terecht kan, en tegelijkertijd heeft men daar een schuldgevoel over.’

Het komt goed

En toch is dit geen verhaal over de teloorgang van de zorg, want Bos is er van overtuigd dat we als maatschappij de problemen en uitdagingen die er komen, het hoofd zullen bieden. ‘Zeker!’, zegt hij met glinsterende ogen, ‘En weet je hoe ik dat zo zeker weet? Door twee dingen. Ten eerste de enorme drive en passie van de mensen die in de zorg werken. Maar ook door de mensen voor wie we het doen. Die hebben allemaal een verhaal, die hebben bijgedragen aan de welvaart waarin we leven. En om met hen en voor hen te mogen werken, dat geeft zoveel voldoening, dat ik weet dat het goed gaat komen. Maar er moeten wel dingen gedaan worden, het gaat niet vanzelf.’

whatsappTip de redactie via WhatsApp! Voeg 'Flevopost' toe als contact in uw telefoon, 06-5751 5176, en stuur ons uw tips, foto’s en video’s.
LAAT EEN BERICHT ACHTER

U moet zijn ingelogd om een bericht te kunnen plaatsen. Log in of registreer je om een reactie te kunnen plaatsen.