Blijf op de hoogte van het nieuws via WhatsApp!
whatsapp
Human Interest

De oneerlijke strijd van voetballer Damion van Stormbroek

Geplaatst op donderdag 29 november 2018 16:50
  • V.l.n.r.: Joël Danhof, Damion van Stormbroek en Milan Leibbrand. © Martijn Bijzitter

pinterestmail

Lelystad / Meppel - 'Mijn situatie is eigenlijk als een voetbalwedstrijd die ik één tegen één ga spelen, alleen heb ik heel veel aanhang en supporters om me heen. De kanker heeft dat niet. Ik sta er sterker voor en ik hoop dat ik die wedstrijd win. Alleen hoelang die wedstrijd gespeeld gaat worden, dat is nog de vraag. Ik hoop dat ik de winnende treffer maak'.

Bij de net 24-jarige Damion van Stormbroek, speler van MSC Zaterdag 1 uit Meppel, is een zeer zeldzame vorm van lymfeklierkanker met uitzaaiingen geconstateerd. Zondag vindt in Lelystad, zijn oude woonplaats, een benefietwedstrijd voor hem plaats. ‘Ik heb er zin in. Het wordt een mooie dag, voordat maandag de volgende chemokuur start. Het geeft mij positieve energie en kracht.’

MEER OVER DIT ONDERWERP

Verkoudheid

Nietsvermoedend stapt Damion op een mooie lentedag de drogisterij binnen. Uit het schap haalt hij een flesje neusspray. Die rottige verkoudheid houdt al een tijdje aan. Tijd om er wat aan te doen. En een verkoudheidje, ach, die is immers zo voorbij. Even doet het spul z’n werk, maar al gauw wordt de verkoudheid in de daaropvolgende weken erger. Een bezoekje aan een arts levert een wat zwaardere spray op, maar na enige vorm van verlichting werkt ook die niet zoals het zou moeten. Zijn neus zit steeds vaker dicht en in zijn keel zit steeds vaker van die irritante slijm. Later spuugt Damion zelfs bloed en begint hij minder te eten. De mensen om hem heen zien Damion in een korte periode steeds meer afvallen.

De zomervakantie staat voor de deur. Damion geniet van de vruchten van het leven, zoals een jongen van 23 dat doet. Ondertussen zit die verkoudheid hem nog altijd dwars. De pijn in delen van zijn lichaam wordt erger en ook de hoofdpijn neemt toe. De arts schrijft hem een spray voor die wordt gebruikt door astmapatiënten. Heel even maar slaat dat aan.

[De tekst gaat verder na de foto]

  • gallerij afbeelding

    Damion van Stormbroek. © Martijn Bijzitter

 

Afgevallen

Zo kan het niet langer, beseft Damion. Er moet wat gaan gebeuren. Wanneer hij na twee maanden zijn ouders ziet na deze verder heerlijke zomer, wordt hem een spiegel voorgehouden. ‘Je ziet er niet uit, zeiden ze kort gezegd. Zoveel was ik afgevallen. Toen besloot ik mezelf eens te gaan wegen’, blikt hij terug. De teller stopt bij zeventig kilo, waar Damion eigenlijk altijd rond de tachtig kilo weegt. ‘Toen heb ik toch maar om een doorverwijzing gevraagd.’

Damion komt in oktober terecht bij de KNO-arts in het Centraal Militair Hospitaal (CMH), Damion zit bij de marechaussee, in Utrecht. ‘Daar is een scan van mijn hoofd gemaakt. Ik zag twee poliepen zitten, tussen neus en keel in’, vertelt Damion. ‘Dat verklaarde wel waarom ik telkens zo verkouden was. Maar ze konden nog niet zeggen wat het precies was.’ Wat volgt is een ingreep via de neus en Damion krijgt de mededeling dat hij tijdens het volgende bezoek aan het ziekenhuis iemand mee moet nemen. Vanaf dat moment gaan er belletjes rinkelen. Dat zit niet lekker. ‘Maar wat zijn poliepen eigenlijk?, vroeg ik. Ik ben immers geen arts. Ik had wel door dat het niet goed zat, maar ik ging niet gelijk denken aan kanker.’

Wonder

Het verhaal dat begint met een ogenschijnlijk onschuldige verkoudheid, krijgt een nieuw hoofdstuk wanneer de arts in vrij moeilijke taal uitlegt dat hij slecht nieuws heeft voor Damion. Hij heeft kanker. Een non-hodgkin-variant, de agressieve vorm, waar dan weer vijftig verschillende types van zijn. ‘Die types heb ik allemaal niet. Nee, ik heb een zeldzaam type, dat ze wereldwijd nog niet goed kennen en er is ook geen behandeling voor. Ze willen dingen gaan proberen en ik ben als het ware een soort proefpersoon.’

[De tekst gaat verder na de foto]

  • gallerij afbeelding

    Joel Danhof scoort de 2-1 in de laatste minuut van MSC tegen FDS en rent naar zijn vriend Damion die ernstig ziek is. © Wilbert Bijzitter

 

Wat doe je als je dit verschrikkelijke nieuws te horen krijgt? ‘Ik kon het niet beseffen. Je gelooft niet gewoon niet. Ik héb geen kanker, dat kan niet. Ik ben pas 23 jaar. Ik heb altijd gezond geleefd, gesport, gezond gegeten en gedronken. Nooit gerookt. Je gaat jezelf dingen afvragen. Wat heb ik verkeerd gedaan? Sinds ze het hebben verteld, geeft mijn lichaam er eerder aan toe. Stel je niet aan, dacht ik al die tijd. Ineens begon ik alles wél te voelen. Ik kreeg echt overal pijn. Ik wilde het eerder niet voelen, want ik geloofde het niet.’

Op zijn telefoon staan afbeeldingen van de scans. De uitzaaiingen zitten verspreid in zijn hele lichaam. ‘Ze zijn begonnen met een van de zwaarste chemo’s en ze hopen dat het aan gaat slaan. Ze hebben als doel gesteld dat na de derde kuur meer dan vijftig procent weg is uit mijn lichaam. Als dat niet zo is, moeten ze naar iets anders zoeken. De kans is heel klein, zo hebben ze het gewoon gezegd. Ze zijn heel reëel. Het is eigenlijk hopen op een wonder.’

Positief

Op deze grauwe dinsdag, eind november, vertelt hij openlijk over die zware momenten. Bij het horen van de vele uitzaaiingen, stort zijn wereld even helemaal in. ‘Tijdens mijn eerste chemo, twee weken geleden, lieten ze die foto’s van mijn botten zien. ‘’Haal die chemo er maar vanaf, want zo’n zakje gaat mij niet redden. Dat kán niet’’, zei ik. Toen was ik er echt klaar mee. Ik dacht; trek alle slangen er maar uit, ik ga lekker naar huis en bekijk het maar. Ik zie wel wanneer het lichtje voor mij uit gaat. Dat klinkt heel hard. Maar het kán niet, zo’n zakje, wat gaat het doen dan? Alle hoop vervliegt je. Mijn ouders waren erbij, mijn moeder zakte door de grond en barstte in tranen uit. Dat was lastig om te zien.’

Hoe zwaar de situatie ook is en hoe weinig positief de vooruitzichten voor Damion zijn, toch blijft hij een knokkende optimist. ‘Zelf sta ik er sterk en positief in. Dankzij alle steun blijf ik zo positief. Als ik alleen ben ga ik mezelf dingen verwijten en vraag ik mezelf dingen af. Je begint na te denken over wat als, en wat je anders wil doen. Daar hoor je niet over na te denken, maar je ontkomt er niet aan. Ik kan wel bij de pakken neer gaan zitten, maar dat vreet je op. Dan wordt het alleen maar zwaarder en daar word je alleen maar zieker van. Ik probeer positief te blijven. Ik heb echt wel m’n breekmomenten, maar dan zijn daar mijn vriendin, vrienden en familie die klaar voor me staan. Ik sta er niet alleen voor. Iedereen steunt me.’

Benefietwedstrijd en doneeractie

Milan Leibbrand, zijn beste kameraad uit vorige woonplaats Lelystad en Joël Danhof, zijn huisgenoot en beste vriend in Meppel, zochten vorige week contact met elkaar. Zondag wordt er bij SV Lelystad’67 een benefietwedstrijd voor Damion gespeeld. Het eerste team van Lelystad en de zaterdagploeg van MSC spelen tegen elkaar. Ook al zijn vrienden uit beide plaatsen zijn van de partij. ‘Zo kan hij iedereen tegelijkertijd zien’, vertelt Joël. Milan: ‘Het ging erom dat er iets voor hem ging gebeuren. Damion stond er direct positief in, toen hebben we het direct in gang gezet.’ Damion zelf verricht de aftrap en zijn vader is scheidsrechter. Daarna kijkt het gezelschap, er worden honderden mensen verwacht en vanuit Meppel gaat er een touringcar naar Flevoland, naar de wedstrijd Feyenoord (zijn favoriete club) tegen PSV. Tevens hebben zijn maten besloten om een doneeractie in het leven te roepen. Damion wil graag nog eens naar een warm, ver land toe.

Doneren kan via www.enz.nl/doneervoordamion

Door: Alexander Drost

whatsappTip de redactie via WhatsApp! Voeg 'Flevopost' toe als contact in uw telefoon, 06-5751 5176, en stuur ons uw tips, foto’s en video’s.