Blijf op de hoogte van het nieuws via WhatsApp!
whatsapp
Human Interest

Onvergetelijke trip naar Gambia voor een goed doel

Geplaatst op zaterdag 7 januari 2017 12:00
  • Foto's van de reis van Johan en Martine Rietkerk. © Fam. Rietkerk

  • Foto's van de reis van Johan en Martine Rietkerk. © Fam. Rietkerk

  • Foto's van de reis van Johan en Martine Rietkerk. © Fam. Rietkerk

  • Foto's van de reis van Johan en Martine Rietkerk. © Fam. Rietkerk

  • Foto's van de reis van Johan en Martine Rietkerk. © Fam. Rietkerk

  • Foto's van de reis van Johan en Martine Rietkerk. © Fam. Rietkerk

  • Foto's van de reis van Johan en Martine Rietkerk. © Fam. Rietkerk

  • Foto's van de reis van Johan en Martine Rietkerk. © Fam. Rietkerk

pinterestmail

Blokzijl / Lelystad – 'Heel bijzonder om mee te maken, en heel mooi om dit samen met mijn dochter te kunnen doen'. Johan Rietkerk uit Blokzijl reed samen met zijn dochter Martine uit Lelystad in maart vorig jaar de Antwerpen - Banjul Challenge.

Een avontuurlijke reis van bijna vier weken door de volgende landen: Nederland, Belgie, Frankrijk, Spanje, Marokko, Westelijke Sahara, Mauritanie, Senegal en uiteindelijk Gambia.

Vanaf Blokzijl hebben vader en dochter in totaal 7700 km gereden. Na aankomst werd de auto geveild en de opbrengst ging naar de Stichting Gambian Children First, een door hen zelf gekozen project.

Johan Rietkerk  (67 jaar) had in zijn werkzame leven een landbouw loonbedrijf. Met zijn technische achtergrond was hij tijdens de trip  verantwoordelijk voor de auto.

Martine Rietkerk (36) is in het dagelijks leven Operations Coordinator bij de RAI in Amsterdam. Zij heeft de PR en sponsorwerving gedaan.
‘Als je aan zo’n reis begint vraag je je eerst af welke 4x4 auto hiervoor geschikt is en in ons budget past’, vertelt Johan Rietkerk. ‘Je leest reisverslagen  van mensen die dat soort reizen al eens ondernomen hebben. De technische problemen waar ze onderweg tegen aanliepen, probeer je van tevoren te tackelen. Dus je laat de dynamo, startmotor en accu controleren, maar ook powerbandjes en V-snaren vernieuwen, een reserve waterpomp moet mee en heel veel  klein spul, net als een goed gevulde gereedschapkist, scheppen, sleeplinten, luchtkussen krik, extra reservewiel, pop-up tentjes, een bijl  (kwam goed van pas!), eten in blik, 27 mc bakje, kookspullen, reservebrandstof, filters, olie, spullen om onderweg weg te geven (en om mensen om te kopen), spijkerbroeken - die bij het stijgen van de temperatuur met een schaar steeds korter werden gemaakt - , en kleding die we na gebruik achter lieten.’

Boutje afgebroken

Na heel veel wikken en wegen besloten ze een SSangyong Musso aan te schaffen. Toen ze vlak voor de start vrijdagavond op weg naar Antwerpen vertrokken om een hotelletje te zoeken (zodat ze zaterdagmorgen fris en fruitig bij de start zouden verschijnen), bleek bij het wegrijden slechts één versnelling het te doen. ‘Dat was echt schrikken. Martine had met heel veel moeite een maand vrij kunnen krijgen en waar kun je vrijdagsavonds en zaterdags nog terecht?’, zegt Johan. ‘Ze zien je aankomen. Dit leek gewoon einde verhaal. Maar goed, de garage gebeld, en daar bleek gelukkig een monteur voor ons klaar te staan. Heel blij met deze service’. In de aansturing van de versnellingsbak bleek een boutje afgebroken en na een paar uur weer konden ze weer rijden.

‘Je hebt elkaar hard nodig’

Aan de start verscheen een heel  gemêleerd gezelschap. Op een eerder moment hadden de deelnemers al  met elkaar kennis gemaakt. ‘Onder het genot van een drankje besloten we ter plekke om meteen maar voor de zwaarste route te gaan, onder het motto ‘ach, dat doen we wel even..’
Er was één personenauto bij, die een aangepaste route reed. ‘Dat kan ook niet anders. Die kun je wel door de duinen en pistes blijven slepen, maar zo blijft er niets van die auto over en kom je uiteindelijk alleen maar met de vooras en  het motorblok in Gambia aan.’

Er waren mensen bij met twee rechterhanden, maar ook met twee linkerhanden, die echter weer goed waren in andere dingen. ‘Je hebt elkaar gewoon hard nodig’, stelt Johan. ‘We spraken af om niemand in de woestijn achter te laten.’

Na de start zijn ze via tolwegen naar Toledo gereden. Bij de Nederlander Maarten van der Ham en zijn Spaanse vrouw die in Toledo wonen, kwamen ze allemaal weer bij elkaar. De familie heeft daar een olijven boomgaard van 1100 ha. Maarten had voor iedereen een grote BBQ georganiseerd en ze konden er overnachten. Ook had hij een goed uitgeruste werkplaats, die ze konden gebruiken. De vierde dag maakten ze de overtocht met de ferry naar Tanger.

In Marokko begon het echte avontuur

Eenmaal in Marokko, ging het echte avontuur beginnen. Daar waren ze voor gekomen! Niet alleen  in Spanje in de bergen maar ook in Marokko lag sneeuw.

Er volgde een lange zware rit, deels in het donker. ‘Oh oh, wat zijn de wegen daar slecht, en wat een grote gaten, je zou er met gemak een koe in kwijt kunnen raken, maar ook niets afgezet of zo’, lacht Johan. ‘Hier kwamen de 27 MC bakjes goed van pas. Het staat zo verrekte slordig als de complete achteras in zo’n gat blijft liggen…’

Uiteindelijk bereikten ze de zandduinen van Erg Chebbi Merzouga (Auberge Du Sud) tegen de Algerijnse grens. De duinen en het hotel zijn alleen maar met een 4x4 te bereiken.

Johan: ‘De volgende morgen hebben we de auto’s leeg gemaakt, de bandenspanning laten zakken en met gids Hmad de duinen in gegaan. Hij zei: als je vast komt te zitten, gewoon laten staan, ik rij hem er uit. Soms moest hij daarvoor de auto nog verder naar beneden laten zakken in de diepte.’

‘Onvoorstelbaar hoe goed hij terrein kon lezen’, vervolgt Johan. ‘Als je remde, kon je met je 4x4 al al vast komen te zitten, zo los en fijn was dat zand. ’s Morgens  ging het nog, maar toen de zon recht boven ons stond, werden we niet sneeuwblind maar zandblind, doordat er geen schaduw was. Alles was geel voor je ogen. Je kon geen duinen meer onderscheiden. Blij dat we weer bij het hotel waren. Achteraf toch een van de mooiste herinneringen’.

Via de zandpiste zijn ze van de oase El Mharech naar Zagora gereden. Toen het donker begon te worden raakten vader en dochter op een zandpiste in de problemen. Ze kwamen vast te zitten, de motor sloeg af en wilde niet meer starten. ‘Toen dacht ik even, waar zijn we aan begonnen… De bagage werd over de  auto’s van de andere teamleden verdeeld, en de wagen werd weer losgetrokken. Inmiddels startte hij ook weer, maar na een poosje stopte hij weer door brandstofgebrek (ze hadden geen reserve pompje bij zich). Met veel moeite bereikten ze uiteindelijk Zagora.

Waardering voor de Ssangyong

In Zagora is de auto in ‘Dakar’garage Mecanique  gerepareerd, is brandstoftank gereinigd (door het vele piste rijden was er vuil losgekomen in de tank) en werd de auto voorzien van een nieuwe opvoerpomp, filters, maar ook nieuwe achterveren -  de oude waren niet Sahara-proof.

‘We hebben heel veel zand en gravel pistes gereden’, zegt Johan. ‘We begonnen de Ssangyong steeds meer te waarderen. Wat is  zo’n auto sterk, want hoe harder je over de pistes rijd hoe comfortabeler. Soms vroeg  je je  af of alle wielen wel aan de grond kwamen. Sommige auto’s hebben de neiging om zich tijdens zo’n rit van onderdelen te ontdoen die niet perse noodzakelijk zijn, zodat de auto lichter wordt en harder rijdt. Ook al  gaven wij hem met pijn in ons hart op zijn donder, hij gaf geen krimp. Ook bij 43 graden in de woestijn en de 240 km dat wij andere deelnemers hebben gesleept naar plaatsen waar hun auto kon worden gerepareerd. De koelwater temperatuur bleef constant’.

Johan en Martine kwamen op plaatsen geweest waar de echte DAKAR teams aan het oefenen waren. Daarbij vergeleken voelden ze zich maar amateurs: ‘Ongelooflijk, het was als of we stilstonden als we werden ingehaald’.

Bewaakt door het leger

De Westelijke Sahara zijn ze ingegaan onder bewaking van het leger. Tien zwaar bewapende militairen met kogelvrije vesten in twee Toyota jeeps. Ze hebben in allerlei  soorten hotels, hutten, tenten, zelfs in een camper overnacht, maar ook in hun eigen pop-up tentjes, die de twee nachten dat ze in de W-Sahara sliepen goed van pas kwamen.

‘Opvallend vond ik dat je zo veel witte mensen tegenkwam, worstelend met een midlife crisis. Nota bene iemand alleen op de fiets in de woestijn, bepakt en bezakt, of op  een motorfiets. Maar ook mensen die al een jaar door Afrika trokken met een 4-wd camper of 4-wd truck met een container er op, met een kraantje  om de crossmotor mee te nemen.’

Ook waren er mensen die op een of andere manier iets met de echte DAKAR te maken hebben of hadden.  Of  een  80-jarige man die de eerste PARIJS – DAKAR met een Renaultje 4 heeft gereden, en daar niet over uitgepraat raakte. ‘Achteraf kan ik dat virus wel begrijpen, die mensen komen daar niet meer van los.’

Locals

De ‘locals’ waren helemaal ingespeeld op de coureurs. ‘In de middle of nowhere, op plaatsen met kans op problemen, bv als we door een riviertje moesten, of over grote stenen moesten klimmen, kon je er donder op zeggen, dat er iemand met  een brommertje stond. Die probeerde daar voor een garage of een  hotel klanten te werven. Het 4x4 toerisme is ook zeker een  inkomstenbron. Er zijn mensen die hun 4x4 overschatten. Als je te ver de zee in gaat, wil de auto soms niet meer terug. Het halve dorp gaat dan met touwen te water om de auto te bergen. Om te helpen, maar ook om een extra centje te verdienen.

Johan en Martine hebben vele kilometers over het smalle strand langs de zee gereden,  vis geroosterd op een kampvuur en ‘s nachts  in hun tentjes op het strand geslapen.

In Mauritanie besloten ze om al spullen weg te geven die we niet meer nodig hadden, bijvoorbeeld wollen dekens.
 

Aan de grens verliep het niet altijd vlekkeloos; ook aan de grens met Gambia waren problemen. De auto’s mochten de grens niet over. Er zat niets anders op dan te wachten op speciale toestemming van de regering, dus sliepen zij die nacht in hun tentje voor de slagboom. ‘Je kon ook matrassen van 5 cm dik huren, maar die moest je wel tussen de auto’s leggen. Je liep anders het risico dat er een paard en wagen over je heen reed...’, zegt Johan. ‘Wat een drukte ’s nachts. Allemaal  karretjes en paarden en wagens met  handel. Er was van alles te koop. Maar ook op de veerboot tussen Senegal en Gambia, geiten en schapen onder en tussen de auto’s. Alles gaat mee. Zo verschrikkelijk vol met mensen. Toch wel handig  dat vrouwen hun bagage op hun hoofd meenemen!’

Blij met mooie opbrengst

De ontvangst op het eindpunt van de Challenge in hotel Lemmon Creek in Bijilo met zang en dans was indrukwekkend. Als groep hebben zij met Cor nog een aantal  projecten bezocht die de Stichting Helping Hands onder handen heeft in Gambia.

De veiling van de Ssangyong heeft een mooi bedrag opgebracht. Dit geld hebben Johan en Martine gedoneerd aan de crisis opvang voor bejaarden en kinderen in Bakoteh.

‘Veel familie en vrienden hebben geld, goederen en brandstof gesponsord. De goederen hebben wij onderweg uitgedeeld, zoals kleding, voetballen en een rollator. Al ons gereedschap en sleepkabels hebben we geschonken aan de brandweerkazerne in Kotu. Het geld is gedoneerd aan de Stichting Gambian Children First. In een Sill center in Kerewan kunnen vier meiden en zes jongens een 3-jarige vakopleiding beginnen of afmaken.’
Johan en Martine kijken terug op een heel bijzondere reis. Ze zijn per vliegtuig huiswaarts gekeerd. ‘We hebben nog wel een maand last gehad van al dat stof!’

whatsappTip de redactie via WhatsApp! Voeg 'Flevopost' toe als contact in uw telefoon, 06-5751 5176, en stuur ons uw tips, foto’s en video’s.