Human Interest

Urkse Hendrika Koffeman runt café in Parijs

Geplaatst op woensdag 4 november 2015 19:00
  • Hendrika Koffeman: 'Fransen zijn aparte mensen. Nederlanders vind ik spontaner en liever'. © Nicolette de Boer

  • Hendrika Koffeman in 'Le Verre a Pied'. © Nicolette de Boer

  • © Nicolette de Boer

pinterestmail

Parijs - In de wijk Quartier Latin in hartje Parijs, in de levendige straat Rue Mouffetard, is het café 'Le Verre a Pied' gevestigd. Het wordt gerund door de Urkse Hendrika Koffeman (68) en haar Franse man Claude Derrien.

Interview: Nicolette de Boer

Als je het typisch Franse café binnenstapt, zou je niet denken dat dit gerund wordt door Urks bloed. Het is al best oud maar echt authentiek, wat je niet meer zoveel ziet. Terwijl Claude een bardienst draait is een jonge serveerster ijverig aan het werk: ze begroet de mensen, bedient ze, neemt tafels af en rekent af. Zelf staat Hendrika in de keuken.

'Van wie bin je ur iene?'

'Nou, van wie bin je ur iene?' vraagt Hendrika meteen. Ze woont al sinds haar achttiende in Frankrijk, maar het kost haar geen moeite om van formeel Frans over te schakelen naar het platte Urkers. Maar van wie is ze er zelf iene? 'Ik bin ur iene van Harm Koffeman (Harm de Bakker) en Marretje Romkes.'

Au pair in Parijs

Vader Harm wilde dat zijn dochters meer konden dan alleen helpen in de bakkerswinkel (nu zit er een bloemenzaak) in de straat die we nu kennen als de Hofstee. Deze was hij in 1937 begonnen.

Na verschillende bijbaantjes in onder andere Engeland en Frankrijk kwam Hendrika als au pair in Parijs terecht. Nadat haar ouders overleden kwam ze terug in Parijs en volgde een opleiding als nationale gids. Ze ontmoette haar man Claude en samen begonnen zij het café. Zij kregen drie kinderen: Hesilie (34), Yann (29) en Auguste (25).

Exposities

Aan de wanden hangen schilderijen. Eenmaal in de achterkamer van het café kom je nog meer schilderijen tegen. 'Ik geef kunstenaars de mogelijkheid om hun werk gratis te exposeren.'

Als dank krijgt Le Verre a Pied weleens een gepersonaliseerd kunstwerk terug. 'Kijk maar, in deze zit onze naam verwerkt, zie je?'

Nog een paar stappen naar achter en je staat in de grote keuken. Dagelijks loopt Hendrika heel wat heen en weer tussen de keuken en de bar.

De straat van het café loopt schuin naar beneden af. Hendrika kent er 'iedereen wel'. Tegenover het café zitten een kleine supermarkt en een bakkerswinkel. Je kunt hier terecht om in je eentje een kop koffie te drinken, maar ook om met een groep binnen te vallen voor een bord eten.

Grappenmaker

Met dit café leeft het echtpaar vooral van de stamgasten. En die zijn ook vandaag overduidelijk aanwezig. Aan de bar staat een Franse meneer, een gepensioneerde journalist. Hij is duidelijk de grappenmaker vandaag, gezien zijn voortdurende interrupties in elke conversatie. 'Ach, dat is zo'n meakzak,' zegt Hendrika. 'Haal hem alsjeblieft niet los.'

Alsof de meneer voelt dat erover hem gepraat wordt, mengt hij zich in het gesprek. Ook Claude komt erbij staan. In no time schakelt het gesprek zich over naar een stortvloed aan Franse zinnen. Om vervolgens weer naar het Urkers over te schakelen als de rust is wedergekeerd.

Kriebels op de Ketelbrug

Op Urk is ze Hinkien, in Parijs gewoon Hendrika. 'Ik blijf altijd een Urkse,' zegt Hendrika. Ze voelt zich na al die jaren nog erg verbonden met Urk. 'Het zijn wel je wortels. Als ik nog eens over de Ketelbrug rijd - dat gebeurt een paar keer per jaar - krijg ik echt weer de kriebels hoor.'

Er vallen dan ook met regelmaat edities van het Urker Volksleven op de deurmat. Haar broers Klaas, Albert en zus Diny wonen nog op Urk.

Geen ‘Gemurregen’ maar ‘Bonjour toulemonde’

Wat ze het meest mist aan haar geboorteplek, is de taal. Op Urk kun je toch weer je authentieke zelf zijn, net als je vroeger was. Hier gaat dat toch wat lastiger. Tenminste: 'Je kunt niet binnenvallen met een stevige “Gemurregen jelui”. Nee, het is “Bonjour toulemonde”.'

Heel, heel soms krijgt ze wel die kans. `Er komen hier weleens Urkers. Niet zo vaak hoor.' Vandaag zit er wel een Nederlandse stamgast in de kroeg. `En daar in de hoek', wijst ze, `daar zit een man uit Lelystad. Hij heeft nog tegen de Orca's gespeeld.'

Aparte mensen

Parijs strookt op geen enkel vlak met Urk. 'Fransen zijn aparte mensen. Nederlanders vind ik spontaner en liever.'

Hemel en hel

Hendrika vindt de Fransen erg formeel. En ook al kost het Hendrika geen moeite om Frans te praten, de Fransen merken toch wel dat ze niet van hier is. 'Ze merken het toch wel aan je gedrag en je accent. Vroeger was het echt heel lastig om door de stad te manoeuvreren met jonge kinderen, maar het is een prachtige stad. Parijs is goed gebouwd en heeft een prachtige architectuur. Alles is in perspectief, met elkaar verbonden. Ik vind Parijs als hemel en hel.'

 

whatsappTip de redactie via WhatsApp! Voeg 'Flevopost' toe als contact in uw telefoon, 06-5751 5176, en stuur ons uw tips, foto’s en video’s.