Blijf op de hoogte van het nieuws via WhatsApp!
whatsapp
Plaat voor je kop

Lowlands 2018 voor je kop – zaterdag

Door Wouter Bessels op zondag 19 augustus 2018 00:55
  • ignore touch

    Lowlands zaterdag © NDC/ Kees Bakker

  • ignore touch

    Lowlands zaterdag - De Staat. © NDC/ Kees Bakker

  • ignore touch

    Lowlands zaterdag © NDC/ Kees Bakker

  • ignore touch

    Lowlands zaterdag © NDC/ Kees Bakker

  • ignore touch

    Lowlands zaterdag - Trixie Whitley. © NDC/ Kees Bakker

  • ignore touch

    Lowlands - zaterdag - Trixie Whitley. © NDC/ Wouter Bessels

  • ignore touch

    Lowlands zaterdag - Trixie Whitley. © NDC/ Kees Bakker

  • ignore touch

    Lowlands - zaterdag - Trixie Whitley. © NDC/ Wouter Bessels

  • ignore touch

    Lowlands zaterdag © NDC/ Kees Bakker

  • ignore touch

    Lowlands - zaterdag - Bonobo in de Alpha. © NDC/ Wouter Bessels

  • ignore touch

    Lowlands zaterdag © NDC/ Kees Bakker

  • ignore touch

    Lowlands zaterdag - Nile Rodgers & Chic. © NDC/ Kees Bakker

  • ignore touch

    Lowlands zaterdag - Nile Rodgers & Chic. © NDC/ Kees Bakker

  • ignore touch

    Lowlands zaterdag - Nile Rodgers & Chic. © NDC/ Kees Bakker

  • ignore touch

    Lowlands zaterdag - Nile Rodgers & Chic. © NDC/ Kees Bakker

  • ignore touch

    Lowlands - zaterdag - Nile Rodgers & Chic © NDC/ Wouter Bessels

  • ignore touch

    Lowlands zaterdag - N.E.R.D. © NDC/ Kees Bakker

  • ignore touch

    Lowlands zaterdag © NDC/ Kees Bakker

  • ignore touch

    Lowlands zaterdag © NDC/ Kees Bakker

  • ignore touch

    Lowlands zaterdag © NDC/ Kees Bakker

  • ignore touch

    Lowlands - zaterdag - De Alpha bij N.E.R.D. © NDC/ Wouter Bessels

mail pinterest

In de jaren dat ik Lowlands bezoek heb ik nooit een saaie Lowlands zaterdag meegemaakt. Dit jaar was niet anders. Sterker nog, zelden was de diversiteit - van DeWolff tot N.E.R.D. - zo groot als vandaag en het niveau van de meegepakte optredens zo hoog.

Alsof ze de Heineken wakker schudden hult Neerlands rocktrots DeWolff vanaf half twee in classic rocksferen. Het trio laat op haar nieuwe album horen steeds meer de richting op te gaan van de Southern rock in de stijl van Lynyrd Skynyrd en The Allman Brothers Band. Zelden stond de groep zo bevlogen te spelen – dit is vast een optreden waar ze zelf ook lang naar hebben uitgekeken. Met alle acrobatiek van Pablo van der Poel erbij, die per nummer van gitaar verwisselt, toont de band zich alles behalve statisch en muzikaal vooral geïnspireerd.

Trixie Whitley

Als tweede act in de knusse Lima tent staat Trixie Whitley aangekondigd. Zes jaar geleden gaf ze in de Juliet, toen die nog naast de Alpha stond, met haar band een intiem optreden. Vandaag heeft de Vlaamse - dochter van de overleden singer-songwriter Chris Whitley - enkel haar drummer mee, die gaandeweg ook op toetsen en gitaar te horen is. Whitley zelf begint solo op toetsen, waarna ze switcht naar gitaar en tot slot ook drumt. Dat gebeurt allemaal vrij spontaan, ook omdat zij nieuw materiaal van haar aankomende derde album speelt. Time, Long Time Coming: het zijn nu al klassiekers in de dop van de zangeres die songs met kop en staart schrijft. Erg overtuigend en dat maakt indruk op de steeds voller rakende Lima. ‘Thank you for being open to new music’. Tja, dat is Lowlands! Zangtechnisch trekt ze behoorlijk van leer en als de fotografen na drie nummers weg zijn gaat ook haar lange jas uit.
Een nieuwe akoestische track is een ballad waarin de geest van haar vader doorklinkt. Als ze daarna met Breathe You In My Dreams opeens het publiek induikt is haar tweede Lowlands-optreden definitief een memorabele. Energiek, verstild en poëtisch, haar liedjes hebben het allemaal in zich.

 

Om na Whitley het dance-circus Sofi Tukker in de India te zien, voelt als een koude douche. Werkelijk niets aan de show is origineel of beklijft. Flinterdunne dancepop, waarbij het oog ook wat wil in de vorm van de in het oog springende zangeres. Nee, dan Bonobo in een goed gevulde Alpha. De dance-act pakt flink uit met zijn smaakvolle dance, vol triphop en techno-invloeden. Maar spelen de Britten niet te vroeg op de dag? In aanloop naar N.E.R.D. had deze show aan het begin van de avond wellicht beter uitgepakt. Even stuivertje wisselen met James Bay, die zich van een volstrekt nieuw imago heeft voorzien (inclusief een Tina Turner-cover: Simply The Best!) dat bijna Bon Jovi-achtige vormen aanneemt.

Grizzly Bear

Andere parel van de dag: Grizzly Bear. Ingetogen indierock vol onverwachte wendingen, soms wat open (jazz)akkoorden, een saxofoon en meerstemmige zang. Als de gierende gitaren even ver open gaan, klinken de Amerikanen bijna als King Crimson in Red en als even het strakke werk wordt gespeeld zou de groep zo kunnen doorgaan voor het Amerikaanse antwoord op Moss. Het is pure luistermuziek die de nodige aandacht vergt. De traagheid en de statische indruk bevalt een deel van het publiek niet. Na een nummer of vier is de lol eraf en druppelt de Heineken langzaam leger. Onterecht, want de fraai gecomponeerde liedjes maken deze band nog steeds tot een unicum. Een optreden met een enorme impact voor diegene die hiervoor openstaan.

De Staat

Als De Staat even voor zes uur in de Alpha begint, zeggen de eerste noten van Me Time genoeg. De Nijmegenaren gaan nieuw werk spelen. Opnieuw volgt een zegetocht voor de beste alternatieve rockband van Nederland, met een subliem zaalgeluid en alle heren weer strak in het pak. Torre Florim staat z’n mannetje prima, maar let ook eens op de stilstaande gitarist achter hem: Vedran Mircetic. De man van de opvallende melodielijnen en zeker het geheime wapen van De Staat mag worden genoemd. En Witch Doctor? Jawel: de danscirkels ontstaan snel met Torre midden in de Alpha en daarom al epischer dan twee jaar geleden.

Nile Rodgers & Chic

Doet Pharell mee met Nile Rodgers & Chic? Die vraag gonst door de snel uitpuilende Bravo, minutenlang voordat de koning van de poplick het podium betreeft. Rodgers is met afstand de grootste naam die dit weekend zijn opwachting maakt. Ook een met een dosis levenservaring. Naast alle hits die hij de afgelopen 40 jaar schreef voor anderen kreeg hij vrij recentelijk te horen dat hij voor de tweede maal kankervrij is. Dat wordt vandaag gevierd, net zoals dat Rodgers een paar jaar geleden nog alles uit de kast trok - zo lang het nog kon: samenwerkingen met anderen en zoveel mogelijk op het podium staan.
Dat gebeurt vandaag ook: hij is de eerste die het podium op komt en de laatste die aan het einde vertrekt. Ook als alle apparatuur bijna is weggereden om plaats te maken voor Ritchie Hawtin blijft de 65-jarige gitarist nog even nadansen. Prachtig om te zien. Daartussen speelt Chic alle klassiekers die je mag verwachten: Everybody Dance, We Are Family, I Want Your Love, Le Freak en Good Times (met een stukje Rappers' Delight, door Rodgers zelf gerapt!), naast materiaal dat Rodgers voor anderen schreef en die enthousiast aankondigt met ‘these are my songs!’ Zo horen we Upside Down (Diana Ross), Like A Virgin (Madonna) en natuurlijk Let’s Dance (David Bowie) en Get Lucky (Daft Punk). Die laatste zonder Pharell Williams, maar wel met een briljant gezongen intro met een hoofdrol voor zangeressen Kimberly Davis en Folami.
De legende biedt 40 jaar popmuziek in vijf kwartier. Een conclusie die je zelden na een optreden op Lowlands kan trekken. ‘I’ve got the best dayjob in the whole world’, straalt hij van oor tot oor. Nile Rodgers flikt het ‘m en met tot gevolg op voorhand een van de hoogtepunten van het weekend.

 

Ritchie Hawtin

De Bravo is na het Chic-feest het toneel voor een stevige technonacht die al even voor negen uur wordt afgetrapt door Ritchie Hawtin. De Canadees zet met Close voor een set onversneden Detroit techno vol minimale melodieën en diepe bassen neer. Minder donker en sneller dan zijn geroemde alter ego Plastikman. Wel lijdt zijn optreden aan het vroegtijdig vertrek van veel mensen naar de headliner in de Alpha. Pharell is inmiddels wel gearriveerd en zet met N.E.R.D. een drukke en voor de hand liggende show neer, vol de bekende lol en grappige visuals. De show krijgt zeker in en rondom de Alpha zeker 35.000 mensen op de been. Ongekend populair, maar allang niet meer het hoogste goed op het gebied van hiphop en de cross-over naar andere stijlen.

Juist op een dag als vandaag werkt de horizontale programmering van Lowlands erg goed. Geen podia meer die zich concentreren rondom een stijl, maar net als gisteren een enorme afwisseling, waarvoor je als brede muziekvreter heel wat kilometers op het terrein mag afleggen. De weedburger, verse smoothies en pannenkoeken nemen we natuurlijk op de koop toe.

Tot morgen, tot Lowlands!

Lees ook:
Lowlands 2018 voor je kop - vrijdag
Wat mag je dit jaar niet missen op Lowlands?