Blijf op de hoogte van het nieuws via WhatsApp!
whatsapp
dossiers
Alles over Lowlands.
Flevonice was met zijn lengte van vijf kilometer de langste kunstijsbaan...
Al het nieuws over de ontwikkeling van het Stadshart in Lelystad.
Hospice Dronten is een plek waar terminaal zieken in een zo huiselijk mo...
FlevoPost Posse

Tien minuutjes per dag

Door FlevoPost Posse op zaterdag 2 januari 2016 15:04
  • ignore touch

    AMC © AMC

mail pinterest

De afgelopen anderhalve maand was hectisch. Niet helemaal op de manier die ik verwacht had.

Hectisch is mijn leven al lange tijd, sinds ik in april 2012 zzp’er werd en als freelance journalist mijn eigen weg zocht in het werkzame leven. De ene maand is wat drukker dan de andere, maar er is qua werk zonder te overdrijven ‘never a dull moment’.

Halverwege november belandde ik echter in het ziekenhuis. Het AMC om precies te zijn. Een vermoeden van ontstoken galwegen, koorts en aanhoudende en heftige pijn dreven mij op een zaterdagavond richting de spoedeisende hulp.

Vermoeden

Misschien even uitleggen waarom ik naar het AMC ging. In 2009 is er bij mij het vermoeden van alvleesklierkanker vastgesteld. Er zat ‘iets’ bij mijn alvleesklier en de onderzoeken wezen op een kwaadaardig gezwel. Onmiddellijke actie was vereist: de tumor drukte de doorgangen tussen mijn gal en galblaas dicht, waardoor ik geen eten meer kon verteren en van tijd tot tijd hevige pijn had. Er werd een stent in mijn rechtergalweg geplaats: een ijzeren buisje dat de doorgang weer vrij maakte en garandeerde dat die voorlopig ook zou blijven functioneren. In de meeste gevallen wordt er voor een plastic stent gekozen, maar omdat daar vaker problemen mee zijn en die regelmatiger moet worden vervangen, en omdat men ervan uitging dat ik niet lang meer te leven had, wilde men mij dat besparen. Nadeel van een ijzeren stent is echter dat deze vergroeit met het lichaam en er niet meer uit kan.

I‘m Alive!

Het gezwel was echter niet waar men aanvankelijk vanuit ging. En ik ging dus, tegen de verwachting in, niet dood. Maar de stent in mijn lichaam zorgde wel regelmatig voor problemen. Als die verstopte, en dat gebeurde zo eens in het halfjaar tot een jaar, zorgde dat voor hevige pijn en koorts en soms een ontsteking. Een gang naar het AMC was dan noodzakelijk. De remedie: via de slokdarm de stent schoonvegen en ik kon weer maanden verder zonder pijn en koorts.

Twee weken

De pijn op zaterdag op zaterdag 14 november werd steeds heviger en deed mij vermoeden dat mijn stent weer dicht zat. Via een voor mij inmiddels routine-ingreep werd de stent schoongeborsteld, maar wat de doktoren er in aantroffen was volgens heb geen reden genoeg voor de hevige pijn en hoge koorts. Er werd verder gezocht en men vond twee bacteriën. Die werden met een flinke dosis antibiotica succesvol bestreden, maar de pijn bij mijn galwegen bleef opspelen van tijd tot tijd.

Om een lang verhaal kort te maken: in twee verschillende opnames verbleef ik bijna twee weken in het AMC: eerst tien dagen, daarna een lang weekend. Ook tussendoor en daarna was ziekenhuisbezoek noodzakelijk, voor onderzoeken en ingrepen. Ik heb er twee stents bijgekregen: één in de stent van mijn rechtergalgweg (waar al eerder een ijzeren stent was bijgeplaatst) en één in de linkergalweg. Plastic stents dit keer: het is een tijdelijke oplossing. Komende week bespreek ik met mijn dokter een definitieve oplossing. Maar ik ga voor het wereldrecord stents, al heb ik geen idee waar dat op staat.

Dreiging

Voor een zzp’er die in zijn eigen onderhoud moet voorzien is een ziekenhuisopname uitermate bedreigend. Het kost je geld: gelukkig kon ik voor mijn werk voor de FlevoPost een beroep doen op een collega en moest ik uiteindelijk één mooie opdracht verstek laten gaan. En gelukkig is er internet en kun je zelfs op afstand raadsvergaderingen volgen. Dan is het cliché in zo’n tijd dat je gezondheid het belangrijkst is, maar als je ongezond bent en je hypotheek niet meer kunt betalen, is de dreiging dubbel. Gelukkig liep het allemaal wat dat betreft niet zo’n vaart, maar de dreiging was er wel. Want als de diagnose vaag is en alle knappe koppen niet precies weten wat je hebt, hangt er een zwaard van Damocles boven je hoofd.

Herkenbaar

Ik moest, ook al voor de ziekenhuisopname, vaak denken aan een zeer herkenbare column die mijn collega Jantine eerder heeft geschreven in deze rubriek. Zij beschrijft daarin de voor een freelancer zeer herkenbare druk die hij of zij voelt. Ze beschrijft ook hoe jaloers ze is op haar man, die ‘gewoon’ een vaste baan heeft en buiten drukke werktijden om ‘gewoon’ vrij is.

Ik ben ook wel eens jaloers op mensen met een vaste baan. Als er iets is wat ik wel eens mis in mij huidige werkzame leven is het dat je thuiskomt, de deur dicht kunt trekken en weet ‘Nu heb ik twee dagen nietste doen’. Je hebt als zzp’er nooit niets te doen, er is altijd iets wat op je ligt te wachten, iets dat eigenlijk gedaan moet worden. Je hoofd zit er vol mee. Ik verlang wel eens terug naar de tijd dat ik ’s avonds thuis kwam, wist dat ik die avond niets te doen had en pas de volgende ochtend weer aan werk dacht. Of een heel weekend lang vrij had. Bij een ziekenhuisopname mis je vervolgens ook nog dat je je om je loon en vaste lasten geen zorgen hoeft te maken: het loon wordt gewoon op het vaste tijdstip van de maand gestort.

Niet terug

Let wel: ik klaag niet. De meeste uren van de dag zou ik voor geen goud terug willen naar een vaste baan. Ik geniet van de vrijheid in mijn werk. Ik geniet van de uitdaging om zelf voor mijn broodwinning te moeten zorgen. Maar tien minuutjes per week twijfel ik en mis ik mijn oude, vaste loonslavenbestaan. En de afgelopen maand was dat misschien iets meer dan die tien minuutjes per week. Misschien wel tien minuutjes per dag. Maar nu het weer goed met me gaat, wordt dat ook weer steeds minder.

Kees Bakker

 

 

LAAT EEN BERICHT ACHTER

U moet zijn ingelogd om een bericht te kunnen plaatsen. Log in of registreer je om een reactie te kunnen plaatsen.